مقبول احمد ناگهان رفته از اين فانى جهان * سال وفاتش اين بخوان ، « در خلد شد آن ميهمان » 1340 ه ق نظر به اينكه مولانا مقبول احمد از خاندان سنى مذهب بود و خود به مذهب شيعه گراييد و از طرفى مردم تحت تأثير عميق علماى دهلى قرار گرفته بودند و در مقابل شيعيان تعصّب شديد به خرج مىدادند ، بنابراين مقبول احمد با سخنرانيهاى خود واكنش شديدى نشان مىداد و از طريق نوشته‌ها و تأليفات خود كه در آن زمان در دهلى رايج بود به اعتراضات آنان بشدت پاسخ مىداد و چون داراى نفوذ كلام بود مىتوانست با سخنرانيها جديد و جاذب خود توجه عموم را به خود جلب كند و مردم را تحت تأثير گفتار خويش قرار دهد . مولانا مقبول احمد فردى مهربان و خوش‌اخلاق و سخى بود وى براى پيشرفت ملت گامهاى بزرگى برداشت از جمله در امور تجارت ، تأسيس مدارس و مستمرى سادات و مؤمنين خدمات شايسته‌اى انجام داد . تأليفات او علاوه بر چندين كتاب درسى ترجمهء اسنى المطالب فى ايمان ابى طالب نوشتهء سيد احمد دحلان مفتى مكه ؛ كتاب درسى مقبول دربارهء علوم دينى ( پنج بخش ) ؛ زايچهء تقدير ؛ فال‌نامهء دانيال ؛ تهذيب الاسلام ؛ ترجمه حلية المتقين مجلسى ؛ وظايف مقبول ، مجموعه چهارده سوره و تعدادى از دعاها ؛ ترجمهء قرآن مجيد و تفسير ، كه به سه نوع چاپ شده است . حمايل ( متن و ترجمه و حواشى ) قرآن مجيد ( ترجمه و حواشى ) قرآن مجيد ( ترجمه و حواشى و ضميمه ، چاپ 1915 م ) . وى در تفسير عموما تفسير صافى را اساس قرار داده و سپس در بعضى موارد از تفاسير معتبر ديگر استفاده كرده است و عقايد و افكار شيعه را بدون هيچ خوفى اظهار داشته است و در مقابل تمام مفسّران اسلام كه در آن زمان تفاسير را عليه شيعه مىنوشتند بىپروا پاسخ داده است به طورى كه ترجمهء كتب و تفاسير مقبول احمد تاكنون مورد تأييد همگان قرار گرفته و چندين بار تجديد چاپ شده است و از كتب ديگر او مفتاح القرآن ، ترجمهء ديباچهء مقبول است كه در اين كتاب دربارهء فضيلت قرآن مجيد ، قرآن و اهل بيت ، و همچنين دربارهء آيات متشابه گفتگو كرده و در آخر خواص سوره‌ها را نوشته است .